6 Aralık 2016 Salı

Leyla Erbil ve Aşk



Son zamanlarda çokça acıyan yerlerime cuk diye oturdu.

Hayatıma uğrayıp ta benim alacalı bulacalı renklerime bok rengi sıvamış, yani renklerimi soldurmuş, yani beni insanlara küstürmüş, güvenimi sarsmış,  kimseyi affetmiyorum.

Yumuşak karnıma faça atmış, zihnime çığlık çığlığa izler salmış insanları affetmemek hakkına sahibim.

Benim haberim olmadan ölürseniz, üzerinize toprak atmazsam, böğüre böğüre haram olsun" diye bağırmazsam gözüm açık giderim.

Affetmek sizi özgür kılarmış falanmış filanmış.
Ağırbaşlılıkmış, büyüklükmüş.
Affetmiyorum.

Büyüklük ben büyüdükçe bana çok beden büyük kaçıyor. Büyüklük dediğiniz bende kalmasın, üstüme yakıştırmıyorum öyle medeni midesizlikleri.

Ne kadar da şeysiniz... Ben ne sizin kadar şey olabilmek ne de bu kadar kendim olmak istiyorum.

Bunun arasında bana tek bir yol çıktı: affetmemek.

Affetmiyorum.